Ὁμιλία τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου κατά τήν τελετήν ἐνθρονίσεως τοῦ Μητροπολίτου Ἴμβρου καί Τενέδου κ. Κυρίλλου
Ὁμιλία
τῆς Α. Θ. Παναγιότητος
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ. κ. Βαρθολομαίου
κατά τήν τελετήν ἐνθρονίσεως
τοῦ Μητροπολίτου Ἴμβρου καί Τενέδου κ. Κυρίλλου
(Ἴμβρος, 18Ἰουλίου 2020)
* * *
Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ἴμβρου καί Τενέδου κύριε Κύριλλε, Ποιμενάρχα τῆς θεοτηρήτου αὐτῆς ἐπαρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου,
Εὐγενεστάτη κυρία Γενική Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος ἐν τῇ Πόλει,
Εὐλαβέστατοι κληρικοί,
Ἐντιμολογιώτατοι καί Ἐντιμότατοι Πρόεδροι τῶν Ἰμβριακῶν Σωματείων,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Ἀγαπητοί φίλοι τῆς Ἴμβρου,
Προσφιλέστατοι συμπατριῶται,
Νέοι καί νέαι τῆς Ἴμβρου,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
Ἐνθρονίζομεν σήμερα, μέσα εἰς ἑορταστική καί χαρμόσυνη ἀτμόσφαιρα, εἰς τόν καθεδρικό ναό τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τῆς Πρωτεύουσας τῆς Ἴμβρου, εἰς τόν ὁποῖο πρό 59 ἐτῶν ἡ ἡμετέρα Μετριότης
Ὁμιλία
τῆς Α. Θ. Παναγιότητος
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ. κ. Βαρθολομαίου
κατά τήν τελετήν ἐνθρονίσεως
τοῦ Μητροπολίτου Ἴμβρου καί Τενέδου κ. Κυρίλλου
(Ἴμβρος, 18Ἰουλίου 2020)
* * *
Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ἴμβρου καί Τενέδου κύριε Κύριλλε, Ποιμενάρχα τῆς θεοτηρήτου αὐτῆς ἐπαρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου,
Εὐγενεστάτη κυρία Γενική Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος ἐν τῇ Πόλει,
Εὐλαβέστατοι κληρικοί,
Ἐντιμολογιώτατοι καί Ἐντιμότατοι Πρόεδροι τῶν Ἰμβριακῶν Σωματείων,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Ἀγαπητοί φίλοι τῆς Ἴμβρου,
Προσφιλέστατοι συμπατριῶται,
Νέοι καί νέαι τῆς Ἴμβρου,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
Ἐνθρονίζομεν σήμερα, μέσα εἰς ἑορταστική καί χαρμόσυνη ἀτμόσφαιρα, εἰς τόν καθεδρικό ναό τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τῆς Πρωτεύουσας τῆς Ἴμβρου, εἰς τόν ὁποῖο πρό 59 ἐτῶν ἡ ἡμετέρα Μετριότης ἔλαβε τήν χάριν τοῦ πρώτου βαθμοῦ τῆς ἱερωσύνης, τόν νέο Μητροπολίτη Ἴμβρου καί Τενέδου κύριο Κύριλλο, ὁ ὁποῖος ἐξελέγη παμψηφεί ὑπό τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τήν Δευτέρα, 9η Μαρτίου 2020.
Κατά τήν ἱερά αὐτή στιγμή, ἀποχαιρετοῦμεν τόν Μητροπολίτη πρώηνἼμβρου καί Τενέδου καί νῦν Μητροπολίτη Μοσχονησίων κύριο Κύριλλο. Ἅγιε Μοσχονησίων, διηκονήσατε θυσιαστικῶς τήν Ἱερά Μητρόπολι Ἴμβρου καί Τενέτου ἐπί 17 καί πλέον ἔτη, ἀπό τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2002 μέχρι τήν πρόσφατη μετάθεσί σας. Ὑπήρξατε ὁ καλός ποιμενάρχης καί πνευματικός πατήρ, ὁ φίλος καί συμπαραστάτης τῶν πιστῶν. Μεγάλη ὑπῆρξε ἡ συμβολή σας εἰς τήν ἀνακαίνισι πολλῶν ἐνοριακῶν ναῶν καί ἐξωκκλησίων μας, τά ὁποῖα στολίζουν καί πάλιν τό τοπίο τῆς πατρίδος μας, λειτουργοῦνται καί δοξάζεται εἰς αὐτά τό ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.
Σᾶς εὐχαριστοῦμεν δι᾿ ὅλα αὐτά, διά σύνολον τό ἔργον σας καί δι᾿ ὅσα ἐτελέσατε διά τό ποίμνιό σας ἐκ καθαρᾶς καρδίας καί «ἐν τῷ κρυπτῷ», κατά τήν ἐντολήν τοῦ Σωτῆρος, χωρίς ἡ ἀριστερά νά γνωρίζῃ τί ποιεῖ ἡ δεξιά, τά ὁποῖα γνωρίζει μόνον ὁ παντεπόπτης Κύριος, ὁ ἐτάζων καρδίας καί νεφρούς, καί θά ἀνταποδώσῃ «ἐν τῷ φανερῷ». Σᾶς εὐχαριστοῦμεν διότι ἐπλουτίσατε τήν Ἐπαρχίαν μέ καλούς νέους κληρικούς μέ φόβον Θεοῦ καί ἀγάπην διά τούς Χριστιανούς μας. Σᾶς εὐχαριστοῦμεν διά τήν ἀνακαίνισιν τῶν δύο ἁγιορειτικῶν μετοχίων. Καί σᾶς εὐχόμεθα καλήν ὑγείαν καί μακρότητα εὐλογημένων ἡμερῶν.
Καί τώρα, ἀπευθυνόμεθα εἰς σέ, Ἱερώτατε καί ἀγαπητέ ἀδελφέ, Μητροπολῖτα Ἴμβρου καί Τενέδου Κύριλλε,
Ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία σέ ἐξέλεξε Μητροπολίτην Ἴμβρου καί Τενέδου διά νά συνεχίσῃς τό ἔργο τοῦ Προκατόχου σου, καί, βάσει τῶν χαρισμάτων σου καί τῆς πνευματικῆς σου πείρας, νά βάλῃς τήν ἰδική σου σφραγῖδα εἰς τά ἐκκλησιαστικά πράγματα εἰς τήν Ἐπαρχίαν σου.
Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει τήν ἀφοσίωσί σου εἰς αὐτήν καί τήν ἀγάπη σου διά τόν συνάνθρωπο. Οὕτω, ἀνέθεσεντό ἔτος 2013,εἰς σέ, τόν τότε Ἀρχιμανδρίτη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, τόν γόνον τῆς ἁγιοτόκου Λέσβου, μέ ρίζας ἐκ τῶν παραλίων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τήν ἀνασύστασι καί ποιμαντική φροντίδα τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητος Σμύρνης. Ἡ ἀνταπόκρισίς σου εἰς τήν κλῆσι αὐτή ὑπερέβη τάς προσδοκίας μας. Ἡ ποιμαντική σου διακονία ἐγένετο μέ ταπείνωσι, φαντασία καί εὐαισθησία, μέ σεβασμό πρός τά τοπικά δεδομένα, μέ ὀρθή ἐκτίμησι τῶν ἱστορικῶν συνθηκῶν. Ἡ καρποφορία τῶν προσπαθειῶν σου διά τήν προσέγγισι τῶν πιστῶν καί τήν ὀργάνωσι τῆς λατρευτικῆς ζωῆς, διά τήν ἀνάδειξι τῆς πνευματικῆς καί πολιτισμικῆς κληρονομιᾶς τοῦ Γένους, ἦτο ἐντυπωσιακή, καί ἔθεσε τόν θεμέλιο λίθο διά τήν ἀνασυγκρότησι τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σμύρνης. Ἠργάσθης ἐπί τριετίαν ὅλην καί κατώρθωσες νά ἐγγίσῃς τάς ψυχάς τῶν ἀνθρώπων, τῶν νέων καί τῶν ἐν ἡλικίᾳ, τῶν ἡμετέρων καί τῶν ξένων, καί νά κερδίσῃς τήν ἐμπιστοσύνην ὅλων. Πάντοτε ἀνοικτόκαρδος, πρᾷος, διακριτικός, ἄφησες ἐποχήν εἰς τήν γῆν τῆς Ἰωνίας.
Τήν 29ην Αὐγούστου 2016, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου σέ ἐξέλεξεν Ἐπίσκοπον Ἐρυθρῶν, ἐνῷ τό ἔτος 2017 σέ ὠνόμασε, εἰς διαδοχήν τοῦ μακαριστοῦ πλέον, Μητροπολίτου Θεοδωρουπόλεως Γερμανοῦ, Πνευματικόν τοῦ ἐν τῇ Πόλει λαοῦ τοῦ Θεοῦ, μέ ἕδρα τόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Γεωργίου Ἐντιρνέκαπι. Τόν Ἰούνιο 2019 κατεστάθης Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης καί Τοποτηρητής τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Προύσης, μετά τήν ἐκλογή τοῦ κατέχοντος τήν διπλῆ αὐτή ἐκκλησιαστική εὐθύνη κυρίου Ἐλπιδοφόρου εἰς Ἀρχιεπίσκοπον Ἀμερικῆς.
Κατά τήν ἐννεάμηνη διακονία σου εἰς τήν Χάλκη καί τήν Ἱερά Μητρόπολι Προύσης εἰργάσθης μέ ἔνθεο ζῆλο καί αὐτοθυσία. Τό μεγαλύτερο ἐπίτευγμά σου, αὐτό πού θά γραφῇ μέ χρυσᾶ γράμματα εἰς τήν ἱστορία τῆς Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης, εἶναι ὅτι ἐπί τῶν ἡμερῶν σου καί ἀσφαλῶς καί μέ τήν μεσολάβησίν σου, ἐξησφαλίσθη ἡ χρηματοδότησις τῆς ἀνακατασκευῆς τοῦ ἱστορικοῦ κτηριακοῦ συγκροτήματος τῆς Μονῆς καί Σχολῆς, μέ τήν γενναία δωρεά τοῦ Ἄρχοντος Ἐξάρχουκαί Μεγάλου Εὐεργέτου, κυρίου Ἀθανασίου Μαρτίνου, τοῦ καί Πολιτικοῦ Διοικητοῦ τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
Καί ἰδού! Σήμερα ἐνθρονίζεσαι εἰς τήν Μητρόπολι Ἴμβρου καί Τενέδου. Ἡ περί ἡμᾶς Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος σέ ἐτοποθέτησεν εἰς μία ἰδιαιτέραν Ἐπαρχίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, τήν ἱστορική καί μαρτυρική Ἴμβρο καί τήν Τένεδο. Ἡ πνευματικότης, ἡ σεμνότης, ἡ κοινωνικότης καί ἡ ποιμαντική σου πεῖρα προοιωνίζονται μία θεάρεστη ποιμαντορία.
Οἱ Ἴμβριοι, οἱ ἐν τῇ νήσῳ καί οἱ ἀνά τήν οἰκουμένην, συνδέουν μεγάλας προσδοκίας καί ἐλπίδας μέ τόν νέο Ποιμενάρχη τῆς Γενετείρας των. Ἤδη, κατά τούς πρώτους τέσσαρες μῆνας τῆς παρουσίας σου ἐδῶ, εἰς τήν δύσκολη περίοδο τῆς πανδημίας, ἔχεις δώσει εὐόρκως τήν καλήν μαρτυρίαν σου. Εκέρδισες τάς καρδίας τῶν ἀνθρώπων μέ τόν δυναμισμό καί τό πηγαῖο ἐνδιαφέρον σου, ἐστάθης εἰς τό πλευρόν τῶν Ἰμβρίων καί τῶν Τενεδίων ἔργῳ καί λόγῳ.
Ἠγάπησες τόν τόπο μας, ὅσον καί ὅπως τόν ἠγάπησαν καί τόν ἐφρόντιζαν οἱ γηγενεῖς κάτοικοι. Εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι αἱ ψυχαί τῶν προγόνων μας συνεφραίνονται μαζί μας κατά τήν εὔσημον ταύτην ἡμέραν καί καλωσορίζουν μαζί μέ ἐμᾶς τόν νέο Ἐπίσκοπο καί Ποιμενάρχη.
Σέ ὑποδεχόμεθα ὅλοι οἰ Ἴμβριοι, ἅγιε ἀδελφέ, εἰς μίαν Ἴμβρον, ἡ ὁποία κατά τά τελευταῖα ἔτη γνωρίζει μία πραγματική ἀναγέννησι. Δοξάζομεν τόν ἐν Τριάδι Θεόν, ὁ ὁποῖος μᾶς ἠξίωσε νά ζήσωμεν ὅλα αὐτά, τά ὁποῖα πρό ὀλίγων ἐτῶν ἀκόμη ἐφάνταζαν ἀδύνατα καί ἀδιανόητα. Αἱ πῦλαι τῶν ναῶν μας εἶναι ἀνοικταί. Ἀκούεται ὁ γλυκύς ἦχος τῆς καμπάνας. Ἀνεκαινίσθησαν καί λειτουργοῦνται πολλά ἐξωκκλήσια μας. Καί τό μεῖζον πάντων: Ἐπαναλειτουργοῦν τά σχολεῖα μας, εἰς τά ὁποῖα προσετέθη, διά πρώτη φορά εἰς τήν ἱστορία τῆς Ἴμβρου, καί Λύκειον. Ηὐξήθη ὁ ἀριθμός τῶν ὁμογενῶν κατοίκων τῆς νήσου. Μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ καί ἄλλα πολλά ἠμποροῦν νά ἐπιτευχθοῦν.
Εἰς τό κέντρον τοῦ ἐνδιαφέροντος σου, μαζί μέ τήν καλήν λειτουργίαν τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων, τήν λειτουργική ζωή καί τήν πνευματική μέριμνα, πρέπει νά εὑρίσκωνται τά σχολεῖα μας, ἡ μαθητιῶσα νεολαία καί ἡ κατά Χριστόν κατάρτισις καί ἀναστροφή τῶν νέων. Τά σχολεῖα εἶναι ἡ μεγάλη ἐλπίδα μας. Γνωρίζομεν ὅλοι, ὅτι φωτισμένοι κληρικοί, μέ πρῶτον τόν Βαρθολομαῖον Κουτλουμουσιανόν, ἐθεμελίωσαν τήν ἐκπαίδευσιν εἰς τήν Ἴμβρο. Καί σήμερα ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας παραμένει κομβικός, εἰς μίαν ἐποχήν, κατά τήν ὁποίαν ἡ παιδεία ὑποτάσσσεται παγκοσμίως εἰς τόν πραγματισμό, τήν χρησιμοθηρία καί τόν ἀτομισμό, ἀδιαφορεῖ διά τήν κοινωνική εὐθύνη καί ἀγνοεῖ τήν πνευματική διάσταση τοῦ ἀνθρώπου. Ἤδη ἔχεις κερδίσει τούς μαθητάς καί τάς μαθητρίας, ἀλλά καί τούς διδάσκοντας.
Νά εἶσαι βέβαιος, Ἱερώτατε καί ἀγαπητέ ἀδελφέ, ὅτι ὅλοι οἱ Ἴμβριοι μέ πρῶτον τόν Ἴμβριον Οἰκουμενικόν Πατριάρχην θά εἶναι εἰς τό πλευρόν σου. Εἴμεθα δεμένοι μέ τήν νῆσον μας, ὅπως τό βρέφος μέ τήν μητέρα του, ἐσώτατα, ὀργανικά. Τά κοινά βιώματα, τά ἤθη καί τά ἔθιμα, ὁ πόνος καί αἱ θλίψεις, αἱ προσδοκίαι καί αἱ ἐλπίδες, ἡ ἀκλόνητη ἐμπιστοσύνη εἰς τήν πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ, μᾶς ἐνώνουν καί μᾶς δίδουν δύναμι. Τό ἀπέδειξαν αὐτό ὅσοι ἔμειναν κατά τά πέτρινα χρόνια ἐδῶ, εἰς τά ἅγια χώματα. Ἔμειναν, ὄχι ἐπειδή δέν εἶχαν τήν δυνατότητα νά φύγουν, ὄχι γιατί ἐφοβοῦντο τήν ξενητιά, ἀλλά ἐπειδή δέν μποροῦσαν νά ἐγκαταλείψουν τήν πατρίδα, τά χωριά, τόν πατρικό οἶκο, τούς τάφους τῶν προγόνων, ὅλα αὐτά τά ἀνεκτίμητα καί ἱερά, τά ὁποῖα ἀγαποῦσαν πιό πολύ ἀπό τόν ἑαυτόν τους. Χωρίς αὐτούς τούς ἡρωϊκούς συμπατριώτας μας δέν θά ὑπῆρχε σήμερα ἡ ἰδική μας Ἴμβρος, ἡ Χριστιανική ρωμαίηκη παρουσία μας ἐδῶ καί σύ ὁ νέος ποιμενάρχης μας.
Τήν φιλοπατρία καί καρτεροψυχία τῶν Ἰμβρίων ἀπέδειξαν καί ὅσοι ἔφυγαν εἰς τήν ξενητιά, ἀλλά, ὅπου καί ἄν εὑρίσκοντο, εἶχαν στραμμένη τήν καρδιά καί τήν σκέψι τους εἰς τήν χειμαζομένη μικρά πατρίδα καί ὠνειρεύοντο τό νόστιμον ἦμαρ, τήν γλυκεῖαν ἡμέρα τῆς ἐπιστροφῆς. Ἐδημιούργησαν δραστήρια σωματεῖα, τά ὁποῖα συνέβαλαν εἰς τήν διάσωσι τῆς ταυτότητος καί τήν μετάδοσι τοῦ πολιτισμοῦ τῆς Ἴμβρου εἰς τήν νέα γενεά. Οἱ σύλλογοί μας προσέφεραν καί προσφέρουν πάρα πολλά εἰς τήν σημερινή ἀναγέννησι τῆς Ἴμβρου. Τελικῶς, τό «Πρόγραμμα διάλυσης» τοῦ 1964 δέν διέλυσε, δέν ἐξουθένωσε, δέν ἠλλοίωσε τό ἦθος καί τόν χαρακτῆρα τῶν Ἰμβρίων. Μᾶλλον, ἡ δοκιμασία ἔγινε γυμνασία, πηγή ἐγρηγόρσεως καί ἀποφασιστικότητος.
Νά συνεργασθῇς μέ τούς Συλλόγους μας, ἅγιε ἀδελφέ, ὥστε νά ἐνισχύωνται οἰκογένειες Ἰμβρίων τοῦ ἐξωτερικοῦ νά ἐπιστρέψουν εἰς τό νησί μας καί νά ἐγγράψουν τά παιδιά τους εἰς τά σχολεῖα μας. Δέν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος πρός τό μέλλον. Νά τούς ἀγκαλιάσῃς ὅλους. Εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι μέ τήν συνεργασία αὐτή θά κατορθώσετε πολλά. Ἡ «μεγάλη ἱστορία» τοῦ «μικροῦ νησιοῦ», κατά τόν τίτλο τοῦ σπουδαίου βιβλίου τῶν ἀρχαιολόγων Ἠλία καί Ἰωάννας Ἀνδρέου, πρέπει νά συνεχισθῇ. Νά καλλιεργῇς ἀγαθάς σχέσεις μέ τάς ἀρχάς τοῦ τόπου καί τούς λοιπούς κατοίκους τῆς νήσου. Εἰς τό θέμα αὐτό ἔχεις μεγάλην πεῖραν καί εἶχες μεγάλην ἐπιτυχίαν, τόσον εἰς τήν Σμύρνην, ὅσον καί εἰς τήν Πόλιν.
Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἀδελφοί, προσφιλέστατοι φίλοι τῆς Ἴμβρου, ἀγαπητοί συμπατριῶται,
Ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία ἀποστέλλει εἰς τήν Ἴμβρον καί τήν Τένεδον ἕνα Ποιμενάρχην, ὁ ὁποῖος θά φυλάσσῃ ἀνυστάκτως ἀλώβητη τήν ποίμνη του, θά μεριμνᾷ διά κάθε ψυχή, ἡ ὁποία εἶναι πάντοτε μοναδική καί ἀναντικατάστατος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι οἱ Ἴμβριοι συνεχίζομεν, ἀλληλέγγυοι καί αἰσιόδοξοι. Ἡ ἐρατεινή πατρίς μᾶς καλεῖ. Ἀνήκομεν εἰς αὐτήν. Ἐδῶ μᾶς ἔταξε ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Πορευόμεθα, μέ πρῶτον τόν νέον Ἐπίσκοπον καί Μητροπολίτην μας, ὁ ὁποῖος θά γίνῃ, ἐάν δέν εἶναι ἤδη, «Ἰμβριώτατος».
Κατακλείομεν τήν ὁμιλία μας, ἐπαναλαμβάνοντας ὅσα εἴπαμε εἰς σέ, ἅγιε Ἴμβρου καί Τενέδου, εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Ἁγίας Τριάδος Χάλκης κατάτήν ἔνθρόνισί σου ὡς Ἡγουμένου πρίν ἕνα χρόνο: Νά μή λησμονῇς, ὅτι τά πάντα, ὅ,τι εἴμεθα, ὅ,τι ἔχομεν, ὅ,τι πράττομεν εἶναι θεῖο δῶρο. Ὅ,τι κατορθώνουμε, τό ἐπιτυγχάνομε «διά τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς» (Ρωμ. η’, 37, εὐδοκίᾳ καί χάριτι τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ἐν τῇ Ἁγίᾳ Αὐτοῦ Ἐκκλησίᾳ. Ἀνήκομεν εἰς τόν Χριστόν καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Ὁ ἑαυτός μας εἶναι δῶρο τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖον ἡμεῖς ὀφείλομεν νά προσφέρωμεν μέ ἀγάπη πρός τόν πλησίον.
Ἄς προσευχθῶμεν, ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί ἀγαπητά τέκνα, ὁ Θεός τῆς ἀγάπης νά εὐλογῇ καί νά κρατύνῃ τόν νέο Ποιμενάρχη τοῦ μικροῦ ποιμνίου, τοῦ χριστωνύμου λαοῦ τῆς Ἴμβρου καί τῆς Τενέδου, πρός οἰκοδομήν τῶν πιστῶν καί δόξαν τοῦ ὑπέρ πᾶν ὄνομα ὀνόματος Αὐτοῦ. Ἄξιος!
Διαβάστε την ομιλία
Λόγος Ενθρονίσεως Σεβ. κ. Κυρίλλου
Και εἶπε Κύριος τῷ ῞Αβραμ· ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς σου καὶ ἐκ τῆς συγγενείας σου καὶ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου καὶ δεῦρο εἰς τὴν γῆν, ἣν ἄν σοι δείξω·.
Παναγιώτατε Δέσποτα,
Άγιοι αρχιερείς,
Σεβαστοί Πατέρες,
Άρχοντες του Θρόνου και του λαού,
Προσφιλέστατοι Ίμβριοι και Τενέδιοι της καρδιάς και των νησιών μας,
Με δοξολογία στο πάντιμο και μεγαλοπρεπές Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, θέτω ενωπιόν σας την χοϊκή χείρα μου στο άροτρο της ευλογημένης αυτής Επαρχίας του Θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως, ώστε να πορευθώ πίσω από τα αποστολικά βήματα που θεμελίωσαν αυτήν την πίστη στα αγιασμένα χώματα της
Και εἶπε Κύριος τῷ ῞Αβραμ· ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς σου καὶ ἐκ τῆς συγγενείας σου καὶ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου καὶ δεῦρο εἰς τὴν γῆν, ἣν ἄν σοι δείξω·.
Παναγιώτατε Δέσποτα,
Άγιοι αρχιερείς,
Σεβαστοί Πατέρες,
Άρχοντες του Θρόνου και του λαού,
Προσφιλέστατοι Ίμβριοι και Τενέδιοι της καρδιάς και των νησιών μας,
Με δοξολογία στο πάντιμο και μεγαλοπρεπές Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, θέτω ενωπιόν σας την χοϊκή χείρα μου στο άροτρο της ευλογημένης αυτής Επαρχίας του Θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως, ώστε να πορευθώ πίσω από τα αποστολικά βήματα που θεμελίωσαν αυτήν την πίστη στα αγιασμένα χώματα της καθ’ημας Ανατολής.
Και είναι λοιπόν, η Αιγαιοπελαγίτιδα Επαρχία αυτή, ντυμένη σήμερα με του ουρανού και της θάλασσας το γαλάζιο, το λευκό του ηλιακού φωτός, και το πορφυρούν από τις πύρινες γλώσσες του Αγίου Πνεύματος, είναι ντυμένη με ό,τι πιο όμορφο της χάρισε ο Δημιουργός ως Χάρη και ως φύση, είναι ντυμένη με τα χαμόγελα τόσων Ιμβρίων και Τενεδίων, οι οποίοι βιώνουν μια νέα ημέρα στα εκκλησιαστικά της Επαρχίας μας, βλέπουν το έργο του Χριστού να έρχεται στο σήμερα από το παρελθόν και να δρασκελίζει με αποφασιστικότητα στο μέλλον, στα Έσχατα.
Αυτό το χαμόγελο αλλά και την απουσία του νιώθω ότι γεννήθηκα να διακονήσω σε ολόκληρη την ταπεινή μου ζωή. Άλλωστε, η Ρωμηοσύνη μας μόνο με δάκρυα, κυρίως με δάκρυα, αλλά και χαμόγελα ψυχής, αποκαλύπτει πάντα το φιλότιμο που τη διακρίνει. Διότι ο Ρωμηός είναι φιλότιμος. Αμαρτάνει και μετανοεί. Ρυπαίνεται και ξεπλένει τις πτώσεις του στο βάπτισμα και στην εξομολόγηση, στο «Συγγνώμη!» Ο Ρωμηός, και χαίρεται και λυπάται σε μια σχέση των δύο καταστάσεων αλληλένδετη, σαν να μην έχουν ταυτότητα τα δάκρυά του, από πού έρχονται και προς τα που πηγαίνουν.
Σε όλη αυτή την ιδιοσυγκρασία και την ξεχωριστή ταυτότητά του, τον πιο σημαντικό ρόλο διαμόρφωσε η Εκκλησία του Χριστού. Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, η Εκκλησία της Αναστάσεως η οποία από τους Αποστόλους ακόμη κηρύσσει σε ένα κόσμο που όλο πέφτει, ότι ο Χριστός είναι η Ζωή και η Ανάσταση, είναι το μέγα έλεος. Έτσι συνέβη και στην Επαρχία Ίμβρου και Τενέδου. Από την εύκλεια της Αθηναϊκής συμμαχίας και του αρχαίου κόσμου, ανεβήκαμε στο βάθρο της ανώτατης και υπέρτατης φιλοσοφίας! Διότι περάσαμε από την πλάνη των ειδώλων, στη λατρεία του μόνου και Αληθινού Θεού. Περάσαμε από τα αγάλματα στον Ποιητή και Πλάστη. Από τις φιλοσοφικές θεωρίες, στην έμπρακτη αγάπη και ένσαρκη οικονομία του Θεού. Και μόνο έτσι κατορθώσαμε να ακουμπήσουμε την αιωνιότητα. Ό,τι ακουμπά στον Αληθινό Τριαδικό Θεό, αγγίζει και ενδύεται την αφθαρσία και την αιωνιότητα.
Σε αυτόν τον ρου της ατελεύτητης ιστορίας, άκουσα εκείνη την ημέρα του Μαρτίου, τη δική Σας φωνή, Παναγιώτατε, να καλείτε την ελαχιστότητά μου μέσα στο ιερό βουλευτήριο των Σεκρέτων και να μου αναγγέλλετε την εκλογή μου υπό της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, ως Ποιμενάρχου της ιστορικής Επαρχίας αυτής, της και γενέτειράς Σας. Τότε η σκέψη μου έτρεξε αμέσως στον Προπάτορα Αβραάμ, άφησα αμέσως τη γη μου, και ποιά γη μου, αφού γη για τον Κύριλλό Σας είναι εκεί όπου με τάσσει το Θέλημα Σας. Το «έξελθε» και το «δεύρο» Σας, μου ήταν αρκετά, ώστε να υπακούσω ξανά και ξανά στο δεσποτικό Σας κέλευσμα με χαρά και αγαλλίαση.
Και τώρα, εδώ και λίγους μήνες, είμαι ήδη κοντά στην αγαπημένη μου πνευματική νύμφη, στην θεόσωστη εκείνη ολκάδα που ονοματίζει τον κληρικό Κύριλλο σε Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλο. Έτσι γνωρίζομαι αυτούς τους μήνες και έτσι θέλω να γνωρίζομαι έως τελευταίας μου αναπνοής. Ένας ολόκληρος κόσμος γεμάτος από δάκρυα και χαμόγελα είναι το όνομα των δύο αυτών νησιών μας. Ένας ολόκληρος κόσμος βουτηγμένος στο πέλαγος του ελέους του Θεού. Ένας ολόκληρος κόσμος, στον οποίο ο Κύριος με έταξε, δι’ευχών Σας, ποιμένα και ευαγγελιστή.
Αυτές οι δύο συντεταγμένες είναι το πρόγραμμα της ταπεινής ποιμαντορίας μου. Το πρόγραμμα μου είναι το πρόγραμμα της Εκκλησίας, της αιώνιας, της άχρονης, της Εκκλησίας του Χριστού. Βασίζεται επάνω στα δύο αυτά. Στην ιδιότητα του ποιμένα και στη διακονία του Ευαγγελιστή. Από τη στιγμή που αντίκρισα στο λιμάνι μας, Παναγιώτατε, τα μάτια αυτών των ανθρώπων, κατενόησα τον στίχο του Ψαλμωδού: ιδού εγώ και τα παιδιά ά μοι έδωκεν ο Θεός. Όπως είδα το νησί μας από το καράβι, σκέφθηκα: Κύριε, ας λύσω τον ιμάντα των υποδημάτων μου, μιας και φθάνω στο λιμάνι της Πρόνοιας Σου!
Και είδα τις δύο αυτές συνισταμένες του ποιμένα και ευαγγελιστή στο βλέμμα του άμεσου Προκατόχου μου, του ποιμενάρχου πλέον των ερατεινών Μοσχονησίων, του από Ίμβρου και Τενέδου Κυρίλλου. Στο πρόσωπο σας, Σεβασμιώτατε, από χρόνια πολλά ήδη, ηύρα παράκληση, παραμυθία, στοργή, σκέπη, ανοιχτές αγκάλες και ευρύχωρη καρδιά, ηύρα ένα χαμόγελο που με έκανε να δακρύζω από συγκίνηση. Με πολύ σεβασμό λοιπόν, επιτρέψτε μου Παναγιώτατε να σκύψω το κεφάλι μου μπροστά στον πολιό προκάτοχό μου και να του ζητήσω ένα πράγμα: Δέσποτα, τιμιώτατε Γέροντα, ευλογήσατε με όλη σας την ύπαρξη την ποιμαντορία της ταπεινότητός μου. Σας ευχαριστώ για όλα, τα φανερά και τα αφανή. Σας παρακαλώ για το κοινό μέλλον. Υποβάλλω τον βαθύτατο σεβασμό μου. Με δισταγμό και με ευλάβεια πατώ στα χώματα αυτά που σας γέννησαν και δέχθηκαν τη στοργική διαποίμανσή σας.
Ο ποιμένας λοιπόν και ο Ευαγγελιστής των θαυμασίων του Θεού φιλοδοξώ να γίνω στις ζωές σας Ίμβριοι και Τενέδιοι. Έχω επίγνωση της ολιγότητος μου, αλλά συγχρόνως και της μεγαλωσύνης του Αρχιποίμενος Χριστού και του Ευαγγελίου Του. Αυτή είναι η φιλοδοξία μου και δεν την αρνούμαι. Να ενεργώ, να εργάζωμαι, να ζω, να σκέπτωμαι, να υπάρχω, να καίγωμαι και να εκδαπανώμαι ολόκληρος για χάριν της Εκκλησίας μας και καθ’ενός από εσάς χωριστά και ως σύνολο. Αυτήν την φιλοδοξία μου, προς δόξαν Θεού πάντοτε, την θέτω στην αγάπη σας, στην κρίση σας, στα χέρια Εκείνου. Ο κόσμος ίσως το εκλαμβάνει ως υπερβολή, για τον δικό σας Κύριλλο όμως η υπόθεση αυτή είναι εσωτερικός πόθος, κι ας κρύβει αυθορμητισμό.
Το κτήριο της Μητροπόλεως είναι και θα είναι πάντοτε ανοικτό, όλο το εικοσιτετράωρο, κάθε ημέρα του χρόνου, και εκεί θα σας περιμένει ο πατέρας και ο ποιμένας σας για να σας ευαγγελίζη με την εν Χριστώ ελπίδα και την αισιοδοξία. Το ωμόφορο αυτό θέλω να σφουγγίζη τα δάκρυα χαράς και λύπης σας. Θέλω να απαλύνει στοργικά τις αστοχίες, τα λάθη σας, να συγχωρεί τα αμαρτήματα. Θέλω να σας προξενή τη χαρά της Αναστάσεως, να σας αναγεννά εν Αγίω Πνεύματι. Θέλω μαζί να χαιρώμαστε και μαζί να λυπώμαστε. Να είμαστε ένα πνεύμα: του Χριστού, μια αγάπη: του Θεού και Πατρός, και μια κοινωνία: του Αγίου Πνεύματος.
Γι’αυτό και ο λόγος μου αυτός δεν κάνει διακρίσεις ούτε ηλικίας, ούτε αξιωμάτων και ιδιοτήτων, ούτε γένους, ούτε πλούτου ή πτωχείας! Ο λόγος του Επισκόπου σας είναι χριστοειδής και αγκαλιάζει όλους ανεξαιρέτως! Από τους μικρούς μας μαθητές ως τα υπερήφανα γηρατειά, από τον Άγιο Κήρυκο ως την Αρασιά, από το καστρολίμανο της Τενέδου ως την έκταση της Αγίας Παρασκευής και ως την ιστορία του αγίου μάρτυρος Αβούδημου, του εν Τενέδω αθλήσαντος.
Όμως, ο σύντομος αυτός λόγος, ο επιβατήριος, θέλω να κλείσει κοιτώντας Σας στα μάτια, Παναγιώτατε! Σε αυτά τα μάτια που παντοτινά φέρουν την πρώτη λάμψη του ήλιου, όπως την αντίκρισαν εδώ, στο νησί μας, στην Ίμβρο. Στα μάτια που έκλαψαν, όταν σαν παιδί χτυπούσατε παίζοντας, όταν τυχόν σκοντάφτατε στη διαδρομή για το σχολείο. Στα μάτια που γέμιζαν εφάλμυρο υγρό, κάθε φορά που αποχαιρετούσαν τη μητρική αγκαλιά, το χέρι του πατέρα, που έβλεπαν από το βαπόρι τα ευλογημένα βουνά μας να χάνωνται στον ορίζοντα. Ήταν η φωνή του Θεού, που καλούσε στη γη της Επαγγελίας, στο Φανάρι των κάθε είδους δακρύων, Εσάς, τον Ιμβριώτη και συμπατριώτη πλέον, τον ποιμένα τον καλό, τον ευαγγελιστή της άνωθεν επιείκειας. Σε αυτά τα μάτια που με κοίταξαν πριν πολλά χρόνια και αισθάνθηκα την κατά Χριστόν υιοθεσίαν, στρέφεται ο λόγος μου τούτη την εύσημη ώρα: Σας κοιτώ στα μάτια και Σας υπόσχομαι εδώ ενώπιον όλων: την Ίμβρο, την Τένεδο και τα μάτια μου, Παναγιώτατε! Ένα να εύχεσθε: να αγαπήσω αυτή την Επαρχία, έστω το μισό από ό,τι Εσείς και να αγαπηθώ από τους ανθρώπους της μέσα από την καρδιά τους. Να γίνω ένα με όλους, να γίνω τα πάντα τοις πάσι! Δώστε μου σας παρακαλώ την ευχή Σας να γίνωμαι με τον ίδιο πόθο μέχρι έσχατης μου αναπνοής ο Ίμβρου και Τενέδου, μέχρις ότου με καλέσει στο κριτήριο Του ο δίκαιος Κριτής, ο Κύριος Σαβαώθ, ο Τρισάγιος. Είμαι ευγνώμων για όλα, για όλα, για όλα Παναγιώτατε! Φιλώ με πολλή υιική στοργή το χαριτόβρυτο χέρι Σας!
Από αυτή την εύσημη και ιστορική ώρα, δεν ήταν δυνατόν να λείπουν οι κρατικοί εκπρόσωποι του λαού, γι‘αυτό και μέσα από την καρδιά μου απευθύνω αυτά τα λόγια προς τους μουσουλμάνους αδελφούς μας των νησιών εδώ, τα οποία θα αναγνώσει στην τουρκική γλώσσα, ο φίλτατος διευθυντής του Γυμνασίου και του Λυκείου μας κύριος Ιωακείμ Καμπουρόπουλος.
Ήλθα εδώ στα όμορφα νησιά μας, έχοντας πολλή αγάπη στην καρδιά μου. Η αγάπη αυτή, την οποία μας διδάσκει η πίστη μας, είναι η αγάπη που μας χαρίζει ο ίδιος ο Αληθινός Θεός. Είναι μια αγάπη που ξέρει να θυσιάζεται για τον συνάνθρωπο, να κοπιάζει, να αγωνίζεται για τη δικαιοσύνη και την ισονομία, να αναδεικνύει την αλληλεγγύη. Διότι γνήσιος Χριστιανός και διακρίσεις δεν ταιριάζουν μαζί. Είναι εντελώς διαφορετικές έννοιες. Ο Χριστιανός, αν θέλει να λέγεται Χριστιανός, οφείλει στο πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου να βλέπει ο αγαπημένο δημιούργημα του Θεού του. Και πολύ σωστά, ο Αποστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, γράφει στις επιστολές του: Εάν όμως κανείς πη ότι αγαπώ τον Θεόν και συγχρόνως μισή τον αδελφόν του, είναι ψεύστης. Διότι εκείνος που δεν αγαπά τον αδελφόν του, τον οποίον είδε και βλέπει κάθε ημέραν, πως είναι δυνατόν να αγαπά τον Θεόν, τον οποίον ποτέ δεν έχει ίδει· (Α’ Ιω. δ’,20).
Με αυτό το πνεύμα έρχομαι και εγώ στην τοπική κοινωνία των δυο νησιών! Με πνεύμα αγάπης προς το πρόσωπο του κάθε ενός από εσάς! Δεν υπάρχουν για εμένα τον Επίσκοπο του τόπου αυτού Ρωμηοί και Μουσουλμάνοι! Υπάρχουν άνθρωποι! Μοναδικά δημιουργήματα του Θεού. Μια είναι η γη στην οποία θα καταλήξουμε. Τα δάκρυα, ο πόνος, η ασθένεια, οι ανάγκες δεν έχουν θρησκεία! Είναι πανανθρώπινα. Γι’αυτό και σας λέγω, ότι ήρθα για να διακονήσω τις ανάγκες σας, οι οποίες είναι και δικές μου ανάγκες, τα προβλήματα σας είναι και δικά μου προβλήματα!
Μην αποθαρρύνεστε να με πλησιάζετε! Δεν είμαι εδώ μόνο για τους χριστιανούς. Είμαι εδώ για όλους τους ανθρώπους! Είμαι εδώ για να διακονώ την Αλήθεια. Η Αλήθεια όμως του Χριστιανού είναι ο Χριστός, και ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός είναι αγάπη, είναι φως, είναι Ανάσταση, είναι ζωή.
Ανοίγω λοιπόν την αγκαλιά μου για όλους σας ανεξαιρέτως. Θέλω να γίνω ο οικείος σας. Ο φίλος σας. Ο δικός σας άνθρωπος. Ο Χριστιανός πιστεύει, αγαπά και γίνεται το αλάτι αυτής της γης και το φως του κόσμου, μόνο όταν αγαπήσει απόλυτα τον Χριστό. Η ευωδία αυτής της πίστης είναι η αγάπη προς τον συνάνθρωπο, και η αγάπη αυτή είναι ο πιο ισχυρός μάρτυρας της Αλήθειας της πίστης.
Με αυτές τις σκέψεις, ανοίγω τους ορίζοντες της ζωής μου στην τοπική μας κοινωνία! Έρχομαι, ήρθα κοντά σας! Να με θεωρείτε πολίτη των δύο αυτών νησιών. Ως ένα από εσάς!
Η ευλογία του Θεού να είναι μαζί μας.
Διαβάστε την ομιλία
